Od dziecka malowałam, tworzyłam, szyłam i sklejałam, a pomysły zdawały się same napływać. Choć mama często pomagała mi w ich realizacji, w moim wczesnym środowisku nie znalazły one na stałe przestrzeni do rozwoju, a otoczenie kierowało mnie ku bardziej „życiowym” i „praktycznym” zajęciom. Dopiero we wczesnej dorosłości powróciłam do swojej artystycznej natury, poszukując tej wewnętrznej pasji, którą pamiętałam z dzieciństwa.

Przez długi czas towarzyszyło mi poczucie „braku talentu”. Dlatego pierwszym krokiem na tej drodze stało się rękodzieło, które wydawało mi się bardziej „praktyczne” i przystępne. Przez
dziesięć lat z wytrwałością poznawałam interesujące mnie techniki, a niektóre z nich eksplorowałam na tyle głęboko, że dziś sama jestem ich instruktorką. Wykonując różne prace rękodzielnicze, zaczęłam obserwować, że ten proces odzwierciedla sposób, w jaki angażuję się w innych przestrzeniach życiowych. Moja rękodzielnicza praca stała się dla mnie metaforą mnie samej w innych sprawach. To spostrzeżenie zaczęłam testować podczas pierwszych prowadzonych przeze mnie warsztatów, sprawdzając, czy inni również doświadczają podobnych zależności. Okazało się, że tak – w pracach uczestników widać było ich charakter, podejście, stosunek do świata i siebie, nawet jeśli nie mieli takiej intencji, zaczynając swoje dzieło. W ten
sposób zrodził się we mnie pomysł, by poszukać dla siebie drugiej, pozaakademickiej przestrzeni, gdzie będę mogła to wykorzystać. I tak w moim życiu pojawiła się arteterapia. To właśnie w świecie rękodzieła doznałam olśnienia dotyczącego talentów i ich braku. Obserwując misterne koronki, plecionki, rzeźby, witraże i wyroby garncarskie, zrozumiałam, że te najpiękniejsze przedmioty często powstają spod rąk ludzi bez formalnego artystycznego wykształcenia. Uświadomiłam sobie wtedy, że kreatywność i potrzeba ekspresji są naturalnym stanem i potrzebą każdego człowieka. Jeśli dziś dorosły twierdzi, że nie ma talentu, to często
znaczy, że nie miał w życiu okazji, by to odkryć.

Głęboko wierzę, że kreatywność drzemie w każdym z nas i może zostać obudzona na każdym etapie życia. Jej docenienie czyni życie piękniejszym, łatwiejszym, pomaga radzić sobie z trudnościami i lżej przechodzić przez ciemniejsze chwile. Jest także drogą do poczucia siebie, swojego wewnętrznego centrum, a przez to do zharmonizowania się ze światem. Kiedy widzę dziecko z zapałem malujące, kiedy obserwuję dorosłych, którzy po każdych zajęciach są zdumieni tym, co potrafili stworzyć własnymi rękami, czuję, jakbym naprawiała kawałek świata.

Po przygodzie z rękodziełem przyszedł czas na artyzm „po swojemu” i pewnego dnia na mojej drodze pojawiła się niezwykła metoda – Vedic Art. Malowanie jest dla mnie nieustannym dialogiem z samą sobą. Najchętniej sięgam po farby akrylowe i jedwab. Jako Nauczyciel Ekstrakompetencyjny tej ścieżki, dzielę się z innymi możliwością doświadczenia twórczości bez ocen i oczekiwań, pozwalając na swobodny przepływ intuicji na płótno. Wierzę, że ta forma ekspresji może otworzyć drzwi do głębszego poznania siebie.

Jestem mamą a macierzyństwo dwójki wspaniałych dzieci otworzyło przede mną nowe, nieustannie eksplorowane pokłady siły i kreatywności. To właśnie z Sylwanem, moim życiowym
partnerem, tworzymy Sylvanię – przestrzeń rozwoju, która powstała w oparciu o rodzinne dziedzictwo. Dzielę się nim z Wami, wierząc w jego wyjątkową energię. Kocham też teatr, poezję i muzykę, a ta, którą tworzy Sylwan, ma w moim sercu szczególne miejsce.